Announcement on the 2010 Elections

Announcement on the 2010 Elections

(Unofficial Translation)

(1) With the aim of emergence of democratic system in Burma, the people of Burma effectively toppled the single-party dictatorship in 1988. However, the military generals took control of the state power on 18 September 1988 and since then they are ruling the country with the name of SLORC (later SPDC) [State Law and Order Restoration Council (later State Peace and Development Council)], aggressively oppressing the people, and trying to transform the military dictatorship to a legal government.

(2) In the statement (1/88) issued by the SLORC (SPDC), the generals stated that “the military takes over the country’s sovereign power to carry out the four major tasks”, and that “holding a multi-party general election will be their last task”. The SLORC successfully held the multi-party general elections on 27 May 1990 and therefore, the military has completed its last task dutifully.

(3) The Election Commission acknowledged that the National League for Democracy (NLD) party won a landslide victory with securing 82% of the parliamentary seats. The Commander-in-Chief of the armed forces also said on 30 May 1990 that “this election was actually free and fair.” In her speech on 2 July 1999, Daw Aung San Suu Kyi clearly said that “until and unless the 1990 election result is implemented, we have no reason to think about the next election”. Without implementing the 1990 election result according to the existing laws, new elections should not be carried out. If do so, it will not be free and fair.

(4) Therefore, we, Members of Parliament elected from the 1990 elections, will not recognize and accept the 2010 election, and will not contest in that election. We clearly announce that we continue to try to solve the problems in Burma by means of political dialogue and for emergence of a democratic government, as wished by the people of Burma.

Date: 18 July 2008

(1) Members of Committee Representing the Peoples’ Parliament
(2) Members of Parliament
(3) Members of States and Divisions Organizing Committee

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ တရားရံုးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္

ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းက ေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုမွာ ဒျမ၊ မုဒိန္း၊ လူသတ္၊ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ မေကာင္းတာ အကုန္လုပ္ေနတဲ့ သန္းေရႊတို႔ အုပ္စုကို တရားစြဲမယ့္ ကိစၥနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး နည္းနည္းေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ အခါမွာ သေဘာထား အျမင္လြဲေနတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလုပ္ရပ္ကို မေထာက္ခံဘဲ သန္းေရႊတို႔ လူသိုက္ကို တရားစြဲတာ မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္သြားသလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေရးအသား စကားလံုး သံုးတာနည္းနည္းလိုသြားၿပီး မျပည့္မစံု ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္။

သန္းေရႊတို႔ အုပ္စုကို ႏိုင္ငံတကာမွာ တရားစြဲဖို႔ လုပ္တာကို ကၽြန္ေတာ္ အျပည့္အဝ ေထာက္ခံပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္ခဲ့တာကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ခံုရံုးမွာ တင္ၿပီး တရားစြဲတာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ၊ တရားမွ်တမႈနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို ရယူေပးႏိုင္တဲ့ အေျဖ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကိုယ့္ဘာသာ တိုက္ယူရမယ္၊ လုပ္ေဆာင္ရမယ္ ဆိုတာကိုသာ ဦးတည္ေျပာဆိုခ်င္တာပါ။

ျပည္သူေတြကို အဲဒီ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ တရားရံုးကေန လြတ္ေျမာက္ေရးကို အရယူေပးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္မေနမိေစဖို႔နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အမွားေတြကို ျပည္သူေတြ မရေစလိုတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာတရားရံုးမွာ တရားစြဲတယ္ဆိုတာ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ လုပ္ရပ္ေတြထဲက အလုပ္ တစ္ခု ျဖစ္တာေၾကာင့္ လံုးဝ ေထာက္ခံပါတယ္။ လိုအပ္တာရွိရင္ ဘယ္ေနရာက ကူညီရပါေလ့ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားကူညီ လုပ္ေဆာင္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲဒီတရားရံုးကိစၥသည္ ေနာက္ဆံုးပိတ္ အေျဖမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို အားလံုး သတိျပဳမိေစလိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ျပည္သူေတြက ေမွ်ာ့္ခ်က္ အမွားေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း၊ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုျဖစ္မလာတဲ့အခါ အားအင္ေတြ ယုတ္ေလ်ာ့သြားတာကို မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကို လုပ္သင့္တာထက္ ေက်ာ္လြန္တဲ့ ေနရာမွာ ပန္းတိုင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၿပီး အလုပ္ တစ္ခုၿပီးေအာင္ လုပ္ေဆာင္မွသာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္တယ္ဆိုရံုပဲ ေရာက္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျပတ္သားပြင့္လင္းစြာနဲ႔ တရားစြဲမယ့္ ကိစၥကို အျပည့္အဝ ေထာက္ခံကာ၊ လုပ္ေဆာင္စရာေတြ တတ္သေလာက္ ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ေပးမွာျဖစ္ၿပီး၊ ..... ျပည္သူလူထုကို အဆိုပါ တရားစြဲျခင္းသည္ လိုခ်င္တဲ့ အေျဖကို ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ဆက္လက္ကာ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္ေနရမယ္ဆိုတာကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ႏိႈးေဆာ္ေပးေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ကိုထိုက္

Generation Wave ၏ ေတာ္လွန္ေရး အျမင္ (သို႔) ျမန္မာ့ေတာ္လွန္ေရး Road Map

ျမန္မာျပည္သူျပည္သားတိုင္းရင္းသားညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ား

ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးၾကီးေအာင္ျမင္ႏိုင္ဖို ့အတြက္ကၽြန္ေတာ္အၾကံျပဳတင္ျပခ်င္တာေလး

ေတြရိွလို ့ဒီစာေလးနဲ ့ေျပာပါရေစ။

လက္ရိွအေနအထား

လက္ရိွအခ်ိန္မွာ…လူထုလႈပ္ရွားမႈမ်ားေဖာ္ေဆာင္ရန္အခြင့္အလမ္းအလြန္နည္းပါးလ်က္ရိွျပီး

နအဖ ဘက္မွ NLD ပါတီကိုေတာင္ ရံုးတြင္းမ၀င္ယံုတမယ္ရိုင္းျပေစာ္ကားသည္အထိ…

ဖိႏိွပ္မႈအရွိန္ျမင့္လာေနပါတယ္။ျပီးေတာ့လည္း…လတ္တေလာကာလေတြမွာမုန္တိုင္းဒဏ္သင့္

ဒုကၡသည္ေတြကိုကူညီကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့…လူမႈေရးတက္ၾကြသူေတြနဲ ့

အတူ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြ…မိ်ဳးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုလည္းအဆက္မျပတ္ ဖမ္းဆီးေနတာအားလံုးအသိပါ…သေဘာကေတာ့ဗ်ာ..ႏိုင္ငံေရးတင္ဖိႏိွပ္ရတာအားမရလို ့

လူမႈေရးပါထပ္ဖိတာပါပဲ… လူမႈေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကေန…ႏိုင္ငံေရးအသိစိတ္ေတြႏိုးၾကားလာမွာ

ေၾကာက္လို ့ၾကိဳကာထားတာကိုေတာ့အားလံုးသိျပီးသားျဖစ္မွာပါ…

ဒါေတြအျပင္စစ္တပ္ထဲမွာ အဆင့္ျမင့္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရာထူးအေျပာင္းအလဲလုပ္ျပီး…

ႏိုင္ငံေရးထဲ၀င္လာေတာ့မယ့္အရိပ္ေယာင္ေတြျမင္ေနရပါတယ္…

ခုတိုင္းျပည္မွာလက္ရိွျဖစ္ေနတာက…ဖြဲ ့စည္းပံုဥပေဒ..မတရားအတည္ျပဳထားတယ္…

ႏိုင္ငံေရးလူမႈေရးေခါင္းေဆာင္ေတြတင္မက…ပတ္သက္သမွ်လူေတြအားလံုး…

၃၀မ္းကြဲသူငယ္ခ်င္းေတာင္မက်န္ေစရေအာင္လိုက္ဖမ္းတယ္…

အသစ္အသစ္ေသာအဖြဲ ့ငယ္ေတြကိုလည္းမ်က္ေျခမျပတ္ေထာက္လွမ္းေနတယ္…

ခုကၽြန္ေတာ္တို ့ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ရန္သူပဲေျပာေျပာ…ေတာ္လွန္ေနရတဲ့ဖိႏိွပ္သူပဲဆိုဆို..

ဒီနအဖဆိုတာၾကီးက ျပည္သူ ့တပ္မေတာ္ကိုအေရျခံဳျပီး.လက္နက္အင္အား..လူသူအင္အား

နည္းပညာအင္အား…ေငြေၾကးနဲ ့သယံဇာတရင္းျမစ္အင္အားေတြအလံုးအရင္းကို

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာစနစ္တက် အဓမၼနည္းမ်ိဳးစံုနဲ ့စုေဆာင္းဖြဲ ့စည္းထားတဲ့စစ္အုပ္စုၾကီးပါ..

ေနာက္ျပီးသူ ့အဖြဲ ့အစည္းေတြထဲမွာေရာ လူထုရဲ ့စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈထဲမွာပါ..

အေၾကာက္တရားဆိုတာၾကီးကိုအနာဆိုးၾကီးလိုအျမစ္တြယ္ေနေအာင္အုတ္ျမစ္ခ်ရိုက္

သြင္းထားပါေသးတယ္။အဲဒါတင္လားဆိုေတာ့မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ မေၾကာက္တရား(သတိၱ)ရဲ ့

ပင္မေရေသာက္ေသာက္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ အသိဥာဏ္ေတြရႏိုင္တဲ့ပညာေရးစနစ္ကိုလည္း

ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွရိွ ဖ်က္ဆီးထားပါေသးတယ္…

ဒီေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို ့လုပ္စရာဘာက်န္ဦးမလဲ…စဥ္းစားဖို ့လိုေနပါျပီ။ တိုက္ပြဲကအီေနျပီ…

လမ္းေၾကာင္းေပ်ာက္ေနျပီ။သူ ့ဘက္ကတဆင့္ျပီးတဆင့္တက္လာေနပါျပီ။ဆိုေတာ့

ခုကၽြန္ေတာ္တို ့လုပ္ႏိုင္တာေတြကိုရွာေဖြဖို ့အေျခအေနေတြကိုျပန္သံုးသပ္

ၾကည့္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။

သူ ့ဘက္ကလုပ္ခဲ့တာေတြ

ဒီစစ္အုပ္စုရဲ ့လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကိုေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရင္သူတို ့ဟာဒီလုပ္ရပ္ေတြကုိ

ဗရမ္းပတာေလွ်ာက္လုပ္ေနတာမဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး…နအဖဆိုတာျဖစ္လာကတည္းက

ဗိုလ္သန္းေရႊဟာ တကယ့္ကိုထိေရာက္တဲ့လက္နက္အသစ္ေတြသူ ့ဘက္မွာ

တပ္ဆင္လာပါတယ္။ဒီပုဂိၢဳလ္ၾကီးကိုစစ္သားသက္သက္၊လူရမ္းကားၾကီးလို ့တြက္လိုက္ရင္

ကၽြန္ေတာ္တို ့မွားပါလိမ့္မယ္။အင္မတန္အေျမာ္အျမင္ၾကီးပါတယ္..မေကာင္းတဲ့စိတ္

အာဏာရူးတဲ့စိတ္ကတပိုင္းေပါ့ေလ။ သူကသူ ့အင္အားကို လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ ့ေတြမွာ

တင္ျဖည့္ဆည္းထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေျပာေနသံုးေနတဲ့

အၾကမ္းမဖက္နည္းလမ္းေတြအတြက္လည္းလက္နက္အျပည့္တပ္ဆင္ထားပါတယ္။

လူလူခ်င္းရႈးတိုက္ဖို ့လည္းၾကံဖြံအမွဴးျပဳတဲ့အဖြဲ ့ေတြလည္းအမ်ိဳးမိ်ဳးဖြဲ ့စည္း

ထားပါေသးတယ္။

ဒီေနရာမွာၾကံဖြံကိုဘယ္လိုဖြဲ ့စည္းထားလည္းဆိုတာအၾကမ္းျဖင္းေလးေျပာခ်င္ပါတယ္။

ၾကံ့ဖြံဆိုတာျပည္သူ ့၀န္ထမ္းအမ်ားစုပါ၀င္ပါတယ္။ေက်ာင္းသားနဲ ့အရပ္သားေတြလည္း

အမ်ိဳးမ်ိဳးပါ၀င္ပါတယ္။ဒီလူေတြကိုသူစည္းရံုးပံုကသင္းပါတယ္။

လူမႈေရးအဖြဲ ့လို ့ပထမအမည္ခံပါတယ္။ဒုတိယကမ၀င္ရင္ဘာျဖစ္မယ္ညာျဖစ္မယ္

ဆိုျပီးမသိမသာေျခာက္ပါတယ္။တတိယကေတာ့လူ ့သဘာ၀ရဲ ့အေရးၾကီးဆံုး

ေသာ့ခ်က္ျဖစ္တဲ့ေလာဘကိုကစားလိုက္ပါတယ္။၀င္ရင္ဘာရမယ္ညာရမယ္ဆိုတာပါ။

(၀င္လာေအာင္ၿခိမ္းေခ်ာက္မႈေတြလုပ္ထားတယ္)

(မက္လံုးေပးၿပီးစည္းရုံးသိမ္းသြင္းတဲ့နည္းကတစ္မ်ဳိးနဲၿခိမ္းေခ်ာက္ၿပီးအၾကပ္ကိုင္တဲ့နည္း

ကတစ္ဖံု၊ ဒီႏွစ္မ်ဳိးနဲလူအင္အားရေအာင္ယူထားပါတယ္)

ရာထူး.ေငြေၾကး.အခြင့္အေရးမ်ိဳးစံုထုတ္ရင္းလိုက္တာေနာက္ဆံုးေက်ာင္းသားငယ္ေလး

ေတြကိုေတာင္မွ.စာေမးပြဲအမွတ္နဲ သင္တန္းေတြနဲ ့့ျမွားေခၚသြားတဲ့အထိပါပဲ။

ေမးခြန္းတခုရိွလာတာကခုခ်ိန္မွာ..ၾကံဖြံ ့..စြမ္းအားရွင္အစရိွတဲ့အရပ္၀တ္

လက္ကိုင္တုတ္ေတြနဲ ့ယူနီေဖာင္း၀တ္လက္နက္ကိုင္စစ္တပ္္ဘယ္ဟာကပိုအားၾကီးျပီး

ဘယ္ဟာကကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္အႏၱရာယ္ပိုမ်ားလည္းဆိုတာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္အေျဖကို္ေျပာၾကည့္ပါမယ္။လူဦးေရအင္အားအရကိုပဲအရပ္သားအဖြဲ ့

ေတြကအင္အားပိုမ်ားပါတယ္။

ျပီးတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို ့အနီးအနားမွာတင္ကၽြန္ေတာ္တို ့မသိရပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့နဲ ့

အတူရိွေနျပီးကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့လႈပ္ရွားမႈေတြကိုေစာင့္ၾကည့္သတင္းေပး၊

ေနာက္ဆံုးစက္တင္ဘာမွာဆို အတူတူဆႏၵျပေနရင္းကေနကိုယ့္ကိုထရိုက္တဲ့အထိ

ေကာင္းေကာင္းဒုကၡေပးသြားတာလည္းဒီလက္နက္မဲ့…လူေယာင္ေဆာင္အဖြဲ ့၀င္ေတြပါပဲ။

ကဲၾကည့္ၾကပါဦးဗ်ာ။ေမာင္သန္းေရႊကဘယ္မွာေသနတ္တခ်က္ေဖာက္သြားလို ့တုန္း

ဒီအင္အားေတြရလာေအာင္။ ဒါဟာလည္းေျပာရရင္အၾကမ္းမဖက္နည္းလမ္းကိုသံုးသြားတာ

ပါပဲ။ေကာင္းျခင္းမေကာင္းျခင္းကေတာ့ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ဆိုလိုခ်င္တာက စစ္အုပ္ဟာ

တိုင္းျပည္ကိုနည္းလမ္းေပါင္းစံုးသံုးျပီးခ်ဳပ္ကိုင္ဖို ့ၾကိဳးစာေနတယ္ဆိုတာရယ္၊

အၾကမ္းမဖက္လူထုေတာ္လွန္ေရးရဲ ့စြမ္းအားၾကီးမားပံုကိုသိလို ့ေၾကာက္လို ့တန္ျပန္

ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုကိုၾကိဳတင္တည္ေဆာက္ထားတာရယ္ကိုပါ။

ေတာ္လွန္ေရးမ်ားအေၾကာင္း ခြပ္ေဒါင္းလည္ျပန္

သူ ့အပိုင္းျပီးေတာ့ကိုယ့္အပိုင္းေပါ့ဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာကို

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲေျပာတတ္ပါတယ္။မွားတာပါခဲ့ရင္လည္းညႊန္ျပေပးၾကဖို့

ေ၀ဖန္ျပဳျပင္ေပးၾကဖို ့အႏူးအညြတ္ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ျပည္သူေတြဟာျမန္မာျပည္ရဲ ့သမိုင္းတေလွ်ာက္လံုးေတာ္လွန္ေရးအမ်ိဳးမိ်ဳးကို

ဆင္ႏႊဲခဲ့ရတာရာစုႏွစ္ခ်ီၾကာခဲ့ပါျပီ။ဒီေတာ္လွန္ေရးေတြထဲမွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို ့

ယူဆလို ့ရတာေတြရိွခဲ့သလို၊မေအာင္ျမင္ခဲ့တာေတြနဲ ့လက္ရိွမေအာင္ျမင္ေသးတဲ့

ေတာ္လွန္ေရးၾကီးကိုလည္းဆင္ႏႊဲေနရဆဲပါ။ေအာင္ျမင္တယ္လို ့ေျပာလို ့ရတဲ့

ေတာ္လွန္ေရးေတြေျပာရရင္အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ ့နဲ ့ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကိုေမာင္းထုတ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့

နယ္ခ်ဲ ့ေတာ္လွန္ေရးၾကီးေတြရိွပါတယ္။ဒီေနရာမွာလည္း အဂၤလိပ္ေတြစ၀င္ကတည္းက

ဗိုလ္မင္းေရာင္တို ့…ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းတို ့ေနာက္ဆရာစံတို ့လိုပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးေတြကစတင္ခဲ့ပါတယ္။ဒါေပမယ့္နယ္ခ်ဲ ့ကိုေမာင္းထုတ္ႏိုင္တဲ့

အထိမေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ဟိုကကမၻာပတ္ျပီးစစ္တိုက္စားေနတဲ့ေကာင္ေတြကို

ကၽြန္ေတာ္တို ့က၀ါးရင္းတုတ္နဲ ့ေဆာင္ဓါးနဲ ့ဒူးေလးနဲ ့အန္တုခဲ့ၾကတာပါ။

အင္မတန္ေလးစားစရာသတၱိေတြပါ။ဒါေပမယ့္ရန္သူ ့အားနည္းခ်က္နဲ ့အံမ၀င္ခဲ့ပါဘူး။

ဘယ္အခ်ိန္မွာနယ္ခ်ဲ ့ကိုထိတ္လန္ ့ေစခဲ့သလဲဆိုေတာ့၊ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေျပာရရင္၊

၁၃၀၀ျပည့္အေရးေတာ္ပံုအၾကမ္းမဖက္လူထုတိုက္ပြဲၾကီးေပၚလာတဲ့အခ်ိန္လို ့ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ဒီအေရးေတာ္ပုန္ၾကီးရဲ ့ ရလဒ္ေတြကေန ၁၉၃၈ေနာက္ပိုင္းကာလတေလ်ာက္လံုးမွာ

အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈေတြဆက္တိုက္ေဖာ္ေဆာင္လာႏိုင္ခဲ့ျပီး၊ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓါတ္

သေႏၶသားကိုလည္းဖြံျဖိဳးၾကီးထြားလာေစခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးအဂၤလိပ္အစိုးရကိုေမာင္းထုတ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အထိပါပဲ။

ေနာက္တခုကၾကမ္းၾကဳတ္ရက္စက္တဲ့ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကိုေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ေတာ္လွန္ေရးပါ။

ဒီပြဲမွာလည္းကၽြန္ေတာ္တို ့မရံႈးခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ႏိုင္ခဲ့လားဆိုတာေတာ့ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာ

မေသခ်ာပါဘူး။ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကိုကၽြန္ေတာ္တို ့ဘိုးေဘးေတြတိုက္ထုတ္ခဲ့တဲ့နည္းကေတာ့

လက္နက္ကိုင္နည္းပါပဲ။ဒီေနရာမွာေသခ်ာျပန္တြက္ၾကည့္ရင္စဥ္းစားစရာေတြအမ်ားၾကီးပါ။

ပထမအခ်က္က ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြဟာအဲဒီအခ်ိန္မွာရင္ဆိုင္ေနရတာကၽြန္ေတာ္တို ့ျမန္မာ

ျပည္တခုတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ဒုတိယတခုကသူ ့ရဲ ့မဟာမိတ္ေတြျဖစ္တဲ့နာဇီဂ်ာမနီနဲ ့

အီတလီတို ့လည္းဥေရာပမွာမရွဴႏိုင္မကယ္ႏိုင္ျဖစ္ေနခ်ိန္ပါ။တတိယတခုကကၽြန္ေတာ္တို ့က

ကိုယ့္တိုင္းျပည္အေရးမို ့အသက္စြန္ ့တိုက္ၾကသလိုအေနာက္မဟာမိတ္ေတြကလည္း

ကမၻာ့ရန္သူမို ့အားသြန္ခြန္စိုက္လိုက္ပါဆင္ႏႊဲၾကလို ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္တို ့ခ်ည္းဆိုႏိုင္ပါ့မလား

ဆိုတာေတာ့ကၽြန္ေတာ္ကသံသယရိွေနဆဲပါ။(ျပီးတဲ့အခါလြတ္လပ္ေရးရျပီးေနာက္ပိုင္း

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြ အမ်ားၾကီးရိွခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံတို ့ရဲ ့ထံုးစံပဲလား

ပူပူေႏြးေႏြးဂ်ပန္ေသြးျမည္းခဲ့ရလို ့ပဲအက်င့္ပါသြားလာမသိပါဘူး။ကိုယ့္တိုင္းရင္းသားခ်င္း

နားလည္မႈလြဲၾကတာကိုလည္း လည္ပင္းဖက္မေဆြးေႏြးပဲကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ

ညီအကိုခ်င္းတုတ္တပ်က္ဓါးတပ်က္ရွင္းခဲ့ၾကလို ့အပ်က္အပ်က္နဲ ့ ႏွာေခါင္းတင္မက

တကိုယ္လံုးေသြးထြက္ျပီးရင္နာစရာေတြျဖစ္ခဲ့ရတာလည္းခုထိမေျပလည္ေသးပါဘူး။)

ဒါကေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကည့္တာပါ။ဒီေန ့ေခတ္လို ့ေျပာရမယ္ ၁၉၈၈ လူထုအေရးေတာ္ပံု

ၾကီးကိုျပန္ၾကည့္ရင္လည္းအၾကမ္းမဖက္အံတုမႈေတြနဲ ့ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကျပီးအတိုင္းအတာတခုထိ

ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ႏိုင္ခဲ့ၾကတာလို ့ေျပာရမွာပါပဲ။ ေတာင္ကုန္းကို အလံမစိုက္ႏိုင္ခဲ့တာကေတာ့

လိုအပ္ခ်က္ေတြရိွခဲ့လိုု ့ျဖစ္မွာပါ။ တဖက္လူကိုအျပစ္ေျပာလို ့ရမယ္မထင္ပါဘူး။

သူတို ့ကလည္းသူတို ့တည္ျမဲေရးကိုရတဲ့နည္းနဲ ့လုပ္မွာပါပဲ။

အဲဒီတုန္းကအသာစီးရခဲ့လ်က္နဲ ့စစ္အာဏာရွင္ဇာတ္မသိမ္းႏိုင္ခဲ့တာဘာလို ့လဲဆိုတဲ့

ေမးခြန္းဟာဒီေန ့ေခတ္၂၁ရာစုမ်ိဳးဆက္ေတြရဲ ့ေခါင္းထဲမွာရိုက္ခတ္ေနျပီျဖစ္ျပီး၊

အဲဒီအခ်ိန္ကဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့တိုက္ပြဲေခါင္းေဆာင္ေတြကိုအေျဖေတာင္းလာႏိုင္စရာလည္းရိွပါတယ္။

လိုအပ္ခဲ့မယ္ထင္တဲ့ ဟာကြက္တခ်ိဳ ့

ႏိုင္ငံေရးသမားပဲဆိုဆိုေတာ္လွန္ေရးသမားပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တို ့အင္အားစုေတြဟာ

အာဏာရွင္စနစ္တိုက္ဖ်က္ေရးအေၾကာင္းစဥ္းစားတိုင္းမွာလူထုအင္အားကိုအေျခခံစဥ္းစား

ၾကပါတယ္။ျပီးတဲ့အခါေနာက္တဆင့္ကလူထုအင္အားနဲ ့အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈေတြ

ေဖာ္ထုတ္ျပီးတတိုင္းျပည္လံုးအံုၾကြေတာ္လွန္ေရးဆိုတာကိုစဥ္းစားခဲ့ၾကတာအျမဲပါပဲ။

ဒါဟာလည္းသဘာ၀က်တဲ့ဲ့လက္ေတြ ့ျဖစ္ႏိုင္ေျခနဲ ့အနီးစပ္ဆံုး စဥ္းစားခ်က္ပါပဲ။

ဒီစဥ္းစားခ်က္နဲ ့ပဲလူထုတိုက္ပြဲၾကီးငယ္ေတြေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး အေရးနိမ့္မႈေတြ

ၾကံဳလာတဲ့အခါမွာေတာ့လူထုတရပ္လံုးမပါ၀င္ေသးလို ့၊လူထုကအေၾကာက္တရားၾကီးမား

လြန္းလို ့၊ဖိႏွိပ္မႈကျပင္းထန္လြန္းလို ့ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ ့ေရွ ့မဆက္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ၾကရတာလည္းအၾကိမ္မနည္းေတာ့ပါဘူး။လူထုပါ၀င္သင့္သေလာက္မပါ၀င္ျခင္းရဲ ့

အေၾကာင္းရင္းကိုဆန္းစစ္တိုင္းမွာကၽြန္ေတာ္တို ့စဥ္းစားခ်က္ေတြက သမားရိုးက်

ဆန္လြန္းေနတယ္ထင္ပါတယ္။

လူထုကေၾကာက္တယ္ဆိုတာမွန္ပါတယ္။ျမန္မာျပည္ကလူထုတင္မဟုတ္ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို ့လူသားအားလံုး ေၾကာက္တတ္ၾကတာပါပဲ။ဒါကိုအျငင္းပြားေနစရာမရိွဘူး

လို ့ထင္ပါတယ္။ဒါဆိုရင္ေၾကာက္တတ္တဲ့ျပည္သူလူထုၾကီးက ဘာလို ့လမ္းမေတြေပၚမွာ

လံွစြပ္ေတြေသနတ္ေတြကိုရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကတာလဲ၊က်န္တဲ့ေဘးကလူေတြက်ျပန္ေတာ့

ဘာလို ့မပါ၀င္ၾကတာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြထြက္လာမွာပါ။ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာကိုေျပာပါမယ္။

လူဟာသဘာ၀အရေၾကာက္တတ္တယ္။လူ ့သဘာ၀အရေၾကာက္တတ္တာကိုမေၾကာက္ပါနဲ ့

ထြက္ခ်ပါလို ့ေျပာရင္ကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုအရူးလို ့ပဲျပန္ေျပာမွာပါ။ဒါေပမယ့္

ဘယ္ေလာက္ပဲေၾကာက္ေၾကာက္ ေၾကာက္ရမွန္းမသိတဲ့အခါမ်ိဳးနဲ ့မျဖစ္မေနရင္ဆိုင္

ရေတာ့မယ္လို ့ထင္လာတဲ့အခါမ်ိဳး(သူေသကိုယ္ေသအေနအထားေရာက္လာတဲ့အခါမ်ိဳး)

မွာေတာ့လူဟာအေၾကာက္တရားေနရာမွာသတၱိျဖစ္ျဖစ္ မိုက္ရူးရဲစိတ္ျဖစ္ျဖစ္ အရံႈးမေပးလိုတဲ့

ေဇာဟာ ၀င္လာတတ္ပါတယ္။အဲဒီစိတ္နဲ ့ပဲတဖက္က အင္အားၾကီးမားတဲ့ရန္သူကို ႏိုင္ေျခရံႈးေျခ

မသိပဲတြန္းလွန္လိုက္မိေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလိုေျပာတဲ့အခါ ေတာ္လွန္ေရးၾကီးေတြအေပၚ

အထင္ေသးတယ္ျမင္သြားမွာလည္းစိုးရိမ္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ေသခ်ာေတြးၾကည့္ၾက

ေစခ်င္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုယ္တိုင္မ်က္၀ါးထင္ထင္ပါ၀င္ၾကံဳေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ စက္တင္ဘာ

ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးၾကီးကိုသံုးသပ္ၾကည့္ပါမယ္။လူထုဟာေလာင္စာဆီ ေစ်းျမင့္တက္မႈေၾကာင့္ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ကာလတခုကိုရုတ္တရက္ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ္လွန္ေရးအတြက္အစဆြဲထုတ္ဖို ့ေစာင့္ေနတဲ့ေခါင္းေဆာင္

မ်ားဟာ တိုက္ပြဲကိုစေခၚလိုက္ပါေတာ့တယ္။လူထုကလည္း က်ပ္တည္းမႈရဲ ့တြန္းအား

ေၾကာင့္အလိုက္သင့္ပါလာပါတယ္။စခဲတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြအဖမ္းခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ၊

က်န္ရိွေနၾကတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကတာ၀န္ေက်ေက်ဆက္လက္ဦးေဆာင္ၾကပါတယ္။

လူထုဟာအရိွန္ငယ္ေလးတခုရလာပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ထိကၽြန္ေတာ္ျမင္မိတာကလူထုဟာ

ရိုးရိုးတန္းတန္းပဲေလာင္စာဆီေစ်းမ်ားက်လိုက်ျငားနဲ ့လိုက္ခဲ့ၾကတာထင္ပါတယ္။

ျပီးတဲ့အခါေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့သံဃာထုရဲ ့ပါ၀င္လာမႈနဲ ့ပခုကၠဴ

အျဖစ္အပ်က္ရဲ ့လႈပ္ႏိႈးလိုက္မႈ၊သံဃာအင္အားၾကီးရဲ ့ရုတ္တရက္ဘြားကနဲေပၚထြက္လာမႈ

တို ့ေၾကာင့္ျပည္သူေတြလည္းအျပံဳ၀င္ခ်လာပါေတာ့တယ္။သံဃာ့လႈပ္ရွားမႈဟာပင္မ

တပ္ဦးၾကီးျဖစ္လာျပီးလူထုရဲ ့စိတ္လႈပ္ရွားမႈဟာအတိုင္းအမသိၾကီးထြားသြားပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြးစရာျဖစ္လာတာက လမ္းမေပၚကလူထုရဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္

ေအာင္ပြဲကဘာလဲဆိုတာပါပဲ။ဒီေနရာမွာကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ ့ေလးနဲ ့ရွင္းျပပါရေစ။

ေရႊ၀ါေရာင္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ

အျခားေသာလူသိန္းေပါင္းမ်ားစြာဟာဘာကိုအိပ္မက္ခဲ့ၾကသလဲမသိေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္

ေသခ်ာသိခဲ့တာေတာ့၊ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမသိခဲ့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ဟုတ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္အမွန္အတိုင္း၀န္ခံတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲမွာျမင္ခဲ့တာကသံဃာေတာ္ေတြ၊

ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ထားတဲ့၊ေဘာင္းဘီတို၀တ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ျပည္သူေတြရဲ ့

မ်က္ႏွာေတြနဲ ့သူတို ့မ်က္လံုးေတြထဲကတစံုတရာစိတ္အားထက္သန္မႈေတြပါပဲ။ဒီလိုလုပ္လို ့

ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္းေတြက်သြားမယ္လို ့မထင္ခဲ့သလို၊ဒါဟာေတာ္လွန္ေရးၾကီးဆိုတာလဲ

မသိခဲ့ပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္တို ့အလြန္ကိုရိုးစင္းစြာပဲလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ရံုသက္သက္ပါ။လမ္းရဲ ့

အဆံုးမွာရိွေနတဲ ့ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီးကိုလည္းမသိခဲ့မျမင္ခဲ့ပါဘူး။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့

တကယ့္ကိုေျခဦးတည့္ရာေန ့ရက္ေတြပါ။ဒီတိုက္ပြဲၾကီးရဲ ့ေနာက္ကြယ္မွာတစံုတခုေသာ

ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးနဲ ့ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားေနတဲ ့သူေတြရိွေနလိမ့္မယ္လို ့လည္းအတိအက်

မသိခဲ့သလိုဘယ္သူကမွလည္းကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုတကူးတကဖိတ္ေခၚခဲ့တာလည္း

မဟုတ္ပါဘူး။အာဏာရွင္ကိုျဖဳတ္ခ်ဖို ့အထိတိုက္ပြဲ၀င္ေနတာလို ့လည္းမသိခဲ့ဘူး။

လမ္းေဘး၀ဲယာမွာကင္မရာေတြကိုင္လိုက္ျပီးဓါတ္ပံုတဖ်တ္ဖ်တ္ရိုက္ေနၾကတာလည္း

ကၽြန္ေတာ္တို ့မေရွာင္လႊဲခဲ့ပါဘူး။မသိဘူးေလကၽြန္ေတာ္တို ့လမ္းေလွ်ာက္ရံုေလွ်ာက္ေနတာ

ပဲ။ဓါတ္ပံုထဲပါလို ့လည္းဘာျဖစ္မွာမို ့လဲ။ျပန္ေတြးၾကည့္မိေတာ့ငိုရမလိုရယ္ရမလိုပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့လိုေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့သူေတြဘက္ကဘယ္သြားေနလဲကိုယ့္ဟာကိုယ္

မသိသလို၊ကၽြန္ေတာ္တို ့ေဘးနားကကပ္ျပီးအလုပ္သြားေနၾကတဲ့သူေတြ၊ေမာင္းႏွင္ေနတဲ့

ကားေပၚကလူေတြကလည္းကၽြန္ေတာ္တို ့ဘာအတြက္လုပ္ေနမွန္းသိတဲ့ပံုမေပၚပါဘူး။

အံၾသမႈနဲ ့လူစုလူေ၀းကိုျမင္ရလို ့ျဖစ္တဲ့စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြပဲသူတို ့မ်က္ႏွာမွာရိွေနပါတယ္။

ဒီလူေတြနဲ ့သံဃာေတြဘာအတြက္ဘယ္ကိုသြားေနတယ္ဆိုတာသူတို ့နားမလည္ႏိုင္ၾကတာ

အမွန္ပါ။ ဒီေတာ့သူတို ့လည္းကၽြန္ေတာ္တို ့နဲ ့အတူဒီလမ္းေပၚကိုလိုက္မလာၾကဘူးေပါ့။

အရမ္းကိုရိုးစင္းလြန္းပါတယ္။

”ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘာအတြက္ဒီလမ္းေပၚေရာက္ေနတာလဲ။ဒီလမ္းကကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုဘယ္ေနရာ

ဆီသယ္ေဆာင္သြားမွာလဲ။ကၽြန္ေတာ္တို ့လမ္းဆံုးတဲ့အခါဘာရမွာလဲ။

ဘာကိုလိုခ်င္ခဲ့ၾကတာလဲ”

ျဖစ္ပ်က္ပံုကိုကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ျမင္ၾကေစခ်င္လို ့။ခံစားခ်က္ေတြကိုပါေသခ်ာေရးျပ

လိုက္တာပါ။အဓိကေျပာျပခ်င္တာကတိုင္းျပည္ရဲ ့အင္မတန္ၾကီးမားတဲ့အေျပာင္းအလဲအခ်ိဳး

အေကြ ့တခုကိုဖန္တီးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ေတာ္လွန္ေရးတိုက္ပြဲၾကီး၊အဆံုးမွာစနစ္တက်လက္နက္

အျပည့္နဲ ့ေခ်မႈန္းျဖိဳခြင္းဖို ့ေစာင့္ေနတဲ့အာဏာရွင္ရဲ ့ခံတြင္း၀ဆီဦးတည္ေနတဲ့လမ္းမၾကီး

ေပၚကၽြန္ေတာ္တို ့မွာဘာလက္နက္၊လမ္းညႊန္ေျမပံု၊ပန္းတိုင္ တခုမွမပါပဲမ်က္စိမွိတ္ခ်ီတက္ခဲ့

ၾကတာပါပဲ။ ျပည္သူလူထုရဲ အေနအထားကိုတခ်က္ေလာက္ေသေသခ်ာခ်ာစာနာ

သံုးသပ္ၾကည့္ေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။စစ္ေျမျပင္ေပၚမွာရိွတဲ့စစ္သားတိုင္းမွာလက္နက္ကိုယ္စီ

ရိွဖို ့လိုတာ၊ခဲယမ္းမီးေက်ာက္လံုေလာက္ေအာင္ေဆာင္ထားရမွာလူတိုင္းသိပါတယ္။

ဒါေတြအျပင္လိုက္နာရမယ့္ညႊန္ၾကားခ်က္အမိန္ ့၊ယူရမယ့္အကာအကြယ္။

ျပီးေတာ့စနစ္တက်စီးဆင္းလာေနတဲ့ဗ်ဴဟာ၊သမ္းပိုက္ရမယ့္ပန္းတိုင္ေတာင္ကုန္း၊

အခ်ိန္နာရီ၊အေျခအေနမေကာင္းရင္ဆုတ္ခြာရမယ့္လမ္းေၾကာင္း၊အမ်ားၾကီးပါပဲ။ဒါေတာင္

သူမွာလည္းေသနတ္ကိုယ့္မွာလည္းေသနတ္ႏွစ္ဖက္အင္အားတူရင္ဆိုင္ၾကရမယ့္တိုက္ပြဲ

မွာလိုတဲ့အရာေတြပါ။ကၽြန္ေတာ္တို ့က အၾကမ္းမဖက္ေရးကအလုပ္မျဖစ္ပါဘူးလို ့

သံုးသပ္ၾကတာက၊ဘယ္ေလာက္အထိမ်ားစနစ္တက်အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ဆို

တဲ့ေမးခြန္းနဲ ့ပဲရင္ဆိုင္ရမွာပါ။ေနာက္တခုကျပည္သူေတြကိုေၾကာက္တယ္လို ့ေျပာရေအာင္

ဘယ္သူကမ်ားငါတို ့ကိုဘာလက္နက္တပ္ေပးခဲ့လို ့လဲလို ့ေမးလာၾကပါလိမ့္မယ္။

လက္နက္နဲ ့ဗ်ဴဟာမပါပဲဘယ္သူမွတိုက္ပြဲ၀င္လို ့မရပါဘူး။ျပီးေတာ့လက္နက္ဆိုတာက

လည္းဗိုလ္ေတြဆီမွာပဲရိွေနလို ့မရပါဘူး။တိုက္ပြဲမွာပါ၀င္သမွ်လူတိုင္းမွာရိွမွျဖစ္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့တိုက္ပြဲေတြမွာျပည္သူေတြကိုဘာလက္နက္ေတြေပးခဲ့လဲစဥ္းစားစရာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ေရြးစရာ ပညာလက္နက္

ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာအာဏာရွင္ကိုေတာ္လွန္ဖို ့ရာေသနတ္ေတြမပိုင္ပါဘူး။ပိုင္ဖို ့လည္းမလြယ္

ပါဘူး။ဒါဆိုေရြးစရာကရွင္းပါတယ္။အၾကမ္းမဖက္အံတုမႈဆိုတဲ့နည္းလမ္းပါပဲ။ဒါလည္း

ျမန္မာျပည္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကားဖူးျပီးသားပါ။ခုဆိုကေလးေတြေတာင္သိေနမလားပဲ။

ဒါေပမယ့္ခက္တာကအဲဒီအၾကမ္းမဖက္အံတုမႈဆိုတာၾကီးကိုလက္နက္လို ့မျမင္ၾကတာရယ္။

ဒီလက္နက္ၾကီးကိုဘယ္လိုေမာင္းတင္၊ဘယ္လိုခ်ိန္ျပီးဘယ္ေနရာကိုဘယ္အခ်ိန္မွာခလုပ္ဆြဲ

ပစ္ခ်ရမယ္ဆိုတာသိခြင့္မရၾကတာပဲ။ျပီးေတာ့လူေတြတိုင္းမွာအဲဒီလက္နက္ရိွတဲ့အေၾကာင္းက

အမ်ားစုၾကီးေသခ်ာယံုၾကည္လာေအာင္အေလးအနက္မေျပာျပႏိုင္ခဲ့ၾကဘူးထင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္အင္အားျပင္းတဲ့လက္နက္တခုကကိုယ့္မွာရိွတဲ့အၾကမ္းမဖက္အံတုရင္ဆိုင္

ႏိုင္စြမ္းနဲ ့အေျပာင္းအလဲေတြဖန္တီးႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုခိုင္ခိုင္မာမာအေျချပဳတဲ့